Regen in de wasstraat

Bruce Springsteen

 

Dankzij de crisis lijkt Amerika steeds meer op een song van Bruce Springsteen. Voor NRC schreef ik een portret van The Boss, en de voorspellende waarde van zijn liedjes.

FRAGMENT UIT:  Regen in de wasstraat

Zijn personages hebben steevast niet gestudeerd. Ze wonen op het platteland of in kleine voorsteden en luisteren naar namen als Joe, Eddie en Sonny. Hun vriendinnen duiden ze simpelweg aan met baby, honey of girl. En wordt zo’n meisje eens bij haar echte naam genoemd, dan heet ze Cherry, Mary of Wendy.

Deze mannen werken voor hun geld, niet voor de uitdaging; hun banen zijn zelden inspirerend. Toch zijn ze de motor van de economie; zonder hen zou de mais op het veld verdorren en zouden de flessen cola kletterend van de lopende band vallen. Eer echter, krijgen ze zelden; in Springsteens songs worden werknemers aan de lopende band ontslagen waarna ze met lege handen naar huis gaan, zoals de werknemers van General Motors te wachten staat. Voor hen geen bonus.

Meedogenloos beschrijft de zanger vervolgens hoe de recessie in het leven van de getroffenen ingrijpt. Al snel kunnen de ontslagen arbeiders de hypotheek niet meer opbrengen, zoals in Detroit waar hele wijken in verval raken door de vele huisuitzettingen. En zoals in Freehold Borough, het voorstadje van New Jersey waar Springsteen opgroeide en waar het leven is verdwenen sinds de staalfabriek honderden arbeiders op straat zette.

Dat trekt een zware wissel op hun relatie; niet zelden verlaat de vrouw haar getroffen man, zoals in het aangrijpende, droevige Downbound Train. Daarin vindt een man, die even tevoren zijn werk is kwijt geraakt en op het punt staat zijn geliefde te verliezen, een baantje in een autowasserij. Dit alles wordt krachtig verwoord in slechts twee zinnen: ‘Now I work down at the carwash / where all it ever does is rain.’

 

YouTube voorvertoningsafbeelding